Ons Grootste Event Ooit! Een Dag Vol Kou, Chaos & Trots

Afgelopen weekend stonden we op ons grootste event ooit: de Poppies Run, met meer dan 1.700 deelnemers.
En eerlijk? We wisten dat het een uitdaging ging worden.
Maar wat er uiteindelijk gebeurde… dat overtrof alles.

We kwamen rond 11u aan. Het was ijskoud, zo’n koude die je meteen doet twijfelen aan al je levenskeuzes. Voor we zelfs maar konden beginnen opbouwen, stonden we al te sukkelen om onze Green Fuel-T-shirts over onze dikke jassen te krijgen. We leken op Michelinmannetjes, maar tenminste was het duidelijk wie wij waren.

Na het opbouwen gingen we nog even naar binnen om op te warmen. Buiten was het echt botbrekend koud en we hadden het gevoel dat we onze vingers al kwijt waren voordat we één beker gevuld hadden. 

Om 12u30 klonk het startschot en vanaf dan veranderde alles.
Voor de lopers begon de race, voor ons begon de shift.

De eerste finisher kwam rond 13u15 binnen.
Dat eerste bekertje dat je uitdeelt, dat blijft een speciaal moment.
Het is het startpunt van de dag: oké, we zijn vertrokken.

Maar dan… na een twintigtal minuten kwam de echte test.
Niet meer kleine groepjes. Geen rustige stroom.
Gewoon één grote muur van mensen.

Precies waar de organisatie ons al voor had gewaarschuwd.

We stonden met vier:
Bita en Sam aan de rechterkant,
Aline en ik aan de linkerkant.

We deden alles tegelijk: drank bijmaken, bekers vullen, nieuwe mix mengen, bijvullen, uitdelen, sprinten, terug, opnieuw.
Onze handen trilden van de kou, maar we bleven gaan.

Op een bepaald moment keek ik naar mijn broer; één blik van ver 
en ik zag het in zijn ogen:
“Ik hoop dat dit de piek is… want als het nog meer wordt, halen we het niet.”

We zaten bijna door onze stock, het tempo lag absurd hoog,
maar stap voor stap begon de storm te zakken.
Na dertig intense minuten viel het allemaal terug in een normaal tempo.

En die opluchting… die voel je overal.
In je schouders.
In je adem.
In je hoofd.

Even later kwam de allerlaatste loper binnen.
Dat moment is altijd speciaal.
Je geeft dat laatste bekertje, kijkt toe, en ineens lijkt alles stil te vallen.
De rush, de stress, de kou: weg.
Wat overblijft is rust en trots.

Na het opruimen trakteerden we onszelf op een warme choco.
En ik zweer het: dat was de beste warme choco van ons leven.
Misschien door de kou.
Misschien door de vermoeidheid.
Of misschien gewoon omdat we wisten dat we het gehaald hadden.

We stapten in de auto, volledig kapot maar volledig voldaan.
Twee broers die anderhalf jaar geleden met een idee begonnen,
en nu drank staan uit te delen op hun grootste event tot nu toe.

Dit was een dag die we nooit gaan vergeten.
En als dit onze piek tot nu toe was…
dan kunnen we niet wachten om te zien wat er nog komt. 💙